Top 10 filmów Krzysztofa Kieślowskiego

Okazja do rankingu nadarza się nie byle jaka, bowiem dzisiaj przypada 20. Rocznica śmierci legendy kina polskiego – Krzysztofa Kieślowskiego. Z jego filmografią mam mały problem. Uwielbiam Kieślowskiego-społecznika. Twórcę społecznego, piewcę gatunku kina moralnego niepokoju. Jednak im bardziej jestem starszy, tym coraz bardziej neguje Kieślowskiego-filozofa. Mokre szyby, zimne kolory, metafizyczna przestrzeń źle się starzeje i coraz częściej kiedy wracam do tych obrazów widzę w nich pustkę, bełkot. Daleko mi od Gombrowiczowskiego „Kieślowski wielkim reżyserem był…”, ale trzeba przyznać że byli w naszym kraju lepsi od niego w fachu reżysera, a on sam w pewien sposób nie sprostał do końca swojej wizji. No ale dzisiaj jest rocznica, nie czas na dywagacje. Oddajmy cesarzowi to co cesarskie

Nie uwzględniam „Dekalogu”, którym w swoim czasie zachwycał się Stanley Kubrick.

Nie chce też uprawiać aktu profanacji, dlatego powstrzymam się od własnych „recenzji” tylko będę się posiłkował opisami fabuły.

10.Gadające głowy(1980)

W 1979 roku Krzysztof Kieślowski przeprowadził pewnego rodzaju sondę społeczną. Pytania były z pozoru banalne. Kim jesteś? Czego byś chciał? Co jest dla ciebie najważniejsze? Wynikiem sondy był krótki film dokumentalny. Kieślowski wybrał 44 osoby i ustawił je w porządku chronologicznym tj. od najmłodszego do najstarszego. Każdemu poświęcił tylko jedno ujęcie. Na ekranie pojawiają się kolejne „gadające głowy”, a w prawym dolnym rogu podany jest rok urodzenia danego człowieka. Począwszy od niemowlaka, przez przedszkolaków, uczniów, studentów, ludzi dorosłych, aż po stuletnią staruszkę, obserwujemy jak zmieniają się pragnienia ludzi w różnym wieku i w różnej sytuacji życiowej.

9.Spokój(1976)

Antoni Gralak (Jerzy Stuhr) po wyjściu z więzienia nie ma dokąd wrócić. Zatrudnia się na budowie i nawiązuje kontakt z niedawno poznaną Bożeną (Danuta Ruksza). Zakochuje się w niej, żeni; jego życie nabiera sensu. Gdy w pracy zaczynają ginąć cegły, Antoni jest wśród podejrzanych. Na dodatek koledzy zaczynają go podejrzewać o donosicielstwo do kierownika. Czyli Kieślowski uczy się fabuły. Na dodatek poznaje Jerzego Stuhra. Co zaowocuje jednym z lepszych duetów reżyser-aktor w historii polskiego kina.

8.Podwójne życie Weroniki(1991)

Tego samego dnia, o tej samej godzinie przychodzą na świat dwie dziewczynki. Jedna w Krakowie, druga w Clermont – Ferrant. Otrzymują takie same imiona, mają takie same zainteresowania artystyczne i są podobne jak dwie krople wody. Nic o sobie nie wiedząc czują się ze sobą związane… Wspomniana pseudo głębia tutaj jest esencjonalna. Mimo wszystkiego jest to świetny film. No i film, który zapewnił Kieślowskiemu wieczne miejsce w annałach światowej reżyserii.

7.Przypadek(1981)

Zrealizowany w 1981 roku „Przypadek” trafił na polskie ekrany dopiero po sześciu latach, w zupełnie innej atmosferze. Jak się wtedy okazało, film Kieślowskiego nie epatował tonem oskarżenia, przeciwnie – można w nim było spostrzec dzieło poświadczające rezygnację z politycznej doraźności. Film pokazuje trzy różne losy jednego człowieka, Witka Długosza (Bogusław Linda), trzy potencjalne życiorysy jednej osoby, zależne wyłączne od przypadku. W pierwszej sekwencji Witek usiłuje zdążyć na pociąg do Warszawy i od tego zależą jego dalsze losy. Jeśli zdąży, spotka w pociągu starego działacza komunistycznego, który wciągnie go w orbitę władzy. Jeśli potrąci na peronie sokistę, to nie tylko nie zdąży, lecz zostanie jeszcze ukarany, a przez to dołączy do opozycji politycznej. W trzecim wariancie spotyka na peronie znajomą dziewczynę, co skończy się ślubem i wyborem apolitycznej kariery naukowca. Kieślowski na rozstaju dróg. Pomiędzy PRL-em, a kinem metafizycznym. Genialny Linda

6.Z punktu widzenia nocnego portiera(1977)

Jedyny film dokumentalny Kieślowskiego, w którym bohater jest postacią negatywną. Zakładowy wartownik z tego filmu to służbista, miłośnik kontrolowania i zwolennik publicznych egzekucji. Pasją portiera jest nękanie innych, młodych par wieczorem w parku, wagarowiczów wychodzących z kina, wędkarzy, którzy zapomnieli zabrać z domu zezwolenie na połów (lub też w ogóle go nie posiadają), pracowników, którzy nie odbili w pośpiechu karty przy wejściu do zakładu. Ta pasja do nękania innych trafnie charakteryzuje bohatera na tle jego czasów, gdy powszechne były najścia, rewizje i pobicia ludzi opozycji dokonywane z inspiracji i przy udziale funkcjonariuszy służb specjalnych. Kieślowski nagrał monolog wartownika na taśmie magnetofonowej, by poszukać w jego wypowiedziach inspiracji do zaaranżowania konkretnych scen. Podczas realizacji posługiwał się obserwacją, inscenizacją i prowokacją. Dla potrzeb filmu zakupiono owczarka niemieckiego, którego w filmie bohater tresuje. Reżyser do końca życia nie zgadzał się na emisję filmu w telewizji uważając, że mogłaby ona wyrządzić krzywdę bohaterowi. Uważał, że film, który w momencie powstania piętnował pewne negatywne zjawisko społeczne, po latach mógł obrócić się przeciwko człowiekowi, który w nim wystąpił.

5.Trzy kolory: Niebieski(1993)

Julie traci w wypadku samochodowym męża, Patrica, wybitnego kompozytora oraz córeczkę Annę. Julie zaczyna nowe życie, anonimowe i niezależne, świadomie odrywając się od wszystkiego tego, czego miała niegdyś pod dostatkiem. Pewna dziennikarka podejrzewa, że Julie jest autorką dzieła swego męża; Julie zaprzecza, być może zbyt kategorycznie. Olivier, młody asystent Patrica, od dawna kocha Julie. Aby wyrwać ją z odosobnienia decyduje się na skończenie „Koncertu dla Europy”, dzieła niedokończonego w wyniku śmierci kompozytora. Krok po kroku towarzyszy Julie w jej wysiłkach unikania zasadzek, które zagrażają jej wolności… Najzimniejszy z „kolorowej” trylogii Kieślowskiego. Jest to też najbardziej przystępna z metafizycznych egzaltacji Polskiego reżysera. Co wcale nie oznacza, ze prosta w odczytaniu.

4.Krótki film o miłości(1988)

Tomek (Olaf Lubaszenko) ma dziewiętnaście lat, jest młodym, wrażliwym człowiekiem. Mieszka u matki swojego przyjaciela, który wyjechał z misją wojskową do Syrii. Wieczorami przez lunetę podgląda mieszkającą w pobliżu Magdę (Grażyna Szapołowska), piękną, dojrzałą kobietę. Odziera ją z prywatności, z ukrycia próbuje ingerować w jej życie osobiste, podstępem doprowadza do pozornie przypadkowych spotkań. Przy tym dokonuje poświęceń, znamionujących wielkie uczucie.  Pewnego dnia, wyjawia Magdzie całą prawdę, uzasadniając swoje postępowanie miłością. Kobieta jest oburzona, nie daje wiary uczuciom Tomka. Mimo to dochodzi do zbliżenia, po tym jak chłopak zaprasza Magdę do kawiarni.

 

3.Amator(1979)

Pracujący w zakładzie przemysłowym jako zaopatrzeniowiec Filip Mosz (Jerzy Stuhr) kupuje amatorską kamerę filmową. Pragnie uwiecznić narodziny i rozwój swojej córki. Niespodziewanie z zakładu pracy otrzymuje propozycję nakręcenia filmu z okazji 5-lecia istnienia przedsiębiorstwa. W zakładzie powstaje amatorski klub filmowy, nad którym patronat obejmuje sam dyrektor (Stefan Czyżewski).

2.Trzy kolory: Czerwony(1994)

Młodziutka modelka Valentine (Irene Jacob) potrąciła samochodem psa. Znajduje właściciela, którym jest emerytowany sędzia (Jean-Louis Trintignant). Chcąc oszukać samotność, zajmuje się on podsłuchiwaniem rozmów telefonicznych. Valentine z początku jest oburzona postępowaniem sędziego, jednak znajomość z nim przeradza się w fascynującą przyjaźń.

1.Krótki film o zabijaniu(1987)

Rzeczowy, niemal dokumentalny zapis zbrodni, bezlitośnie odartej z fabularnej fikcji. 16 marca 1987 r. Piotr Balicki (Krzysztof Globisz) zdaje końcowy egzamin adwokacki i zaprasza swą dziewczynę do cukierni w Hotelu Europejskim. Z prowincji przyjeżdża do stolicy 20-letni Jacek Łazar (Mirosław Baka). Wstępuje do zakładu fotograficznego, w którym zamawia odbitkę zdjęcia swojej młodszej, tragicznie zmarłej siostry i idzie na ciastka do tej samej cukierni. Potem wsiada do taksówki Waldemara Rekowskiego (Jan Tesarz). Na peryferiach miasta bezlitośnie dusi taksówkarza, po czym, gdy ten zdradza jeszcze oznaki życia i błaga o litość, okrutnie masakruje. Obrony podejmuje się świeżo upieczony adwokat – Piotr. Przy tak okrutnym i bezsensownym morderstwie trudno jednak znaleźć okoliczności łagodzące i chłopak zostaje skazany na karę śmierci. 
Wyprowadzony z celi woła z rozpaczą: „Proszę pana, ja nie chcę !”

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *