Krótka historia współczesnej piłki

Piłka nożna to bezsprzecznie najbardziej ceniony sport świata posiadający ogromną rzeszę fanów. Nie wszyscy jednak zdają sobie sprawę z tego, że dyscyplina ta – podobnie jak i wiele innych – wciąż ewoluuje, nie tylko w aspektach technicznych, ale również pod względem technik prowadzenia i motywowania zespołu czy wreszcie pod kątem definiowania pozycji zajmowanych przez zawodników.

W dawniejszych czasach każda drużyna piłkarska składała się z 11. zawodników, ubranych w dokładnie te same stroje, z których każdy miał bardzo ściśle określoną, indywidualną rolę w zespole. W ten sposób bardzo szybko ukształtowały się pewne archetypy piłkarskie związane z pewnymi pozycjami na boisku. I tak oto wiadomym było, że bramkarze odznaczali się wybitną grą na linii bramkowej oraz niesamowitą grą rękami, obrońcy byli znani ze swojego wzrostu oraz umiejętności wykonywania wślizgów, pomocnicy znani byli z przeglądu pola oraz kontroli piłki, napastnicy zaś z silnego strzału i atletycznej budowy.

Z czasem jednak schematy te były stopniowo przełamywane, a świat piłkarski zaczął obfitować w zawodników odbiegających znacznie od swych archetypów. Choć dziś wydaje nam się to zupełnie normalne, nie byli byśmy w stanie sobie tego zobrazować gdyby nie pewni pionierzy, którzy wbrew wszystkim grali w piłkę nożną inaczej niż koledzy.

Pionierem agresywnego stylu bramkarskiego oraz gry na przedpolu z pewnością był legendarny radziecki bramkarz – Lew Jaszyn. To on jako pierwszy postanowił wyjść z pola bramkowego pomagając kolegom z zespołu w rozgrywaniu piłki, stając się często de facto ostatnim obrońcą. Doskonała gra nogami oraz nietuzinkowe umiejętności bramkarskie pozwoliły mu zapisać się złotym zgłoskami w historii futbolu jako jedynemu jak dotąd zdobywcy złotej piłki wśród bramkarzy.

jaszyn-640x330

Lew Jaszyn – zdjęcie z portalu retro football

Jednym z obrońców, który z powodzeniem wymykał się schematowi wysokiego obrońcy był Lothar Herbert Matthäus występujący na ligowych boiskach w latach 1979-2000 . Poza nietypowym jak na środkowego obrońcę wzrostem – 174 cm Lothar odznaczył się niezwykłą bramkostrzelnością notując aż 187 trafień w karierze piłkarskiej. Początków takiego stylu gry należy szukać dużo wcześniej. W okresie pierwszej wojny światowej pod styl taki fundamenty kładł Donald MacKinlay. Liverpoolczyk zanotował w czasie kariery – złamanej zresztą przez pierwszą wojnę światową – 34 trafienia, co na tamte czasy nawet z niezwykłą wszechstronnością tego zawodnika stanowiło niebagatelny wyczyn.

Kolejnym, dosłownie ofensywnie usposobionym, obrońcą był z pewnością Josef Masopust. Ten Czechosłowacki piłkarz u szczytu swojej kariery (w latach 60 XX wieku) odznaczał się umiejętnością gry zarówno na pozycji obrońcy jak i ofensywnego pomocnika. Takie nietypowe połączenie wynikało z nietuzinkowej umiejętności zapanowania nad piłką, świetnej techniki oraz bardzo nietypowej cechy w kontekście ówczesnej linii obrony – szybkości. Tym sposobem Josef stał się jednym z prekursorów nowoczesnego środkowego obrońcy takiego jak choćby Raphaël Varane.

Jednym z pionierów technicznej gry u klasycznych „9” był z pewnością filipiński napastnik Paulino Alcántara Riestrá grający w latach 1912 – 1927. Znany z silnego strzału oraz imponujących rajdów boiskowych Katalończyk zapisał się w historii nie tylko jako pionier nowoczesnego stylu gry, ale również jako jeden z najskuteczniejszych (aż do dnia dzisiejszego) piłkarzy w historii FC Barcelona oraz niekwestionowanie najlepszy piłkarz pochodzenia filipińskiego.

screen20shot202012-02-2520at202-24-2120pm

Archiwalne zdjęcie Paulino Alcantary w koszulce FC Barcelona

Styl ten stopniowo był rozwijany jednak gdyby nie trzej kolejni prekursorzy widowiskowy oraz techniczny styl gry napastników mógłby nie zaistnieć w świecie piłki. Mowa oczywiście o Edsonie Arantesu do Nascimiento ( znanemu wszystkim jako Pelé ), Ladislao Kubali oraz Ferencu Puskásie. Wszyscy trzej panowie położyli podwaliny pod widowiskowe zagrania – zwody – swoją piłkarską innością nie tylko przyczynili się do popularyzacji piłki nożnej, ale i stali się istnymi wzorami dla późniejszych pokoleń.

W kolejnych latach widowiskowym stylem gry odznaczali się również inni wielcy zawodnicy światowego formatu, jak choćby: Eusébio da Silva Ferreira, George Best czy Johan Cruijff. To oni, jak również ich poprzednicy przekonali niejako świat piłkarski do szkolenia zawodnikó technicznych oraz dawania im szans na grę w pierwszym składzie, co nie stanowiło reguły w XX wiecznym futbolu. Sam Johan Cruijff zresztą, będąc już trenerem Barcelony stał się jednym z przyczynków do zmiany systemu szkoleniowego La Masii (szkółka piłkarska katalońskiego klubu – przyp. red.) ze szkolenia rosłych i silnych graczy na tych bardziej technicznych i sprytnych, co praktykowane jest po dziś dzień.

 maxresdefault2

Johan Cruyff – legendarny piłkarz, a później trener Ajaxu oraz FC Barcelony

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *